ธัมรัตน์ สุปรีย์รัตนา

ขอให้ตัดสินใจให้แน่วแน่ อย่าได้โลเลเลย ทำแบบนี้ไม่ดีนะครับ มีแต่จะทำให้เราสะสมความเสียใจจนกลายเป็นความเศร้าที่ติดตัวไปตลอด จะรักก็ไตร่ตรองให้ดี จะเลิกก็ทบทวนให้ถี่ถ้วน ความเป็นไปได้ มีกี่เปอร์เซ็นต์ แล้วเอามาคำนวณ/ชั่ง ว่าน้ำหนักข้างไหนมากกว่ากันทำใจให้รับมันให้ได้ เตรียมตัวให้พร้อมตลอดเวลา เอาประสปการณ์ที่เราได้พบเจอในอดีต มาเป็นสิ่งทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจของเราให้แข็งแรงเพื่อเป็นเกราะป้องกันกับสิ่งเราจะเจอในวันข้างหน้า อะไรผ่านมาแล้ว ก็ให้มันผ่านไป อย่าเก็บมาคิดสิ่งที่เราเรียกกลับคืนมาไม่ได้ก็อย่าไปรอคอย การรอคอยสิ่งที่ไม่เคยกลับคืนมามีแต่เสียเวลาเปล่า
มีให้เลือกสองอย่าง
1. สิ่งไหนที่คนให้เต็มใจให้ แล้วเรารับมันมา สิ่งนั้นก็ทำให้เรามีความสุขโดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกทวงคืน
2. สิ่งไหนที่เขาไม่เต็มใจให้ แต่ได้รับมันมาแล้ว เราก็มัวแต่ระแวงว่าเจ้าของจะทวงคืนวันไหน

พี่เอาใจช่วยเอเสมอ.......

ความห่างไกล ระยะทาง ไม่อาจกั้น
ให้เธอฉัน หยุดส่ง ความคิดถึง
กาลเวลา ก็ไม่อาจ จะฉุดดึง
ให้ใจหยุด รำพึง คิดถึงเธอ

ตราบใดที่ ฉันยังมี ลมหายใจ
ฉันจะรัก และห่วงใย เธอเสมอ
แม้ขอบฟ้า จะขวางกั้น ไม่ให้เจอ
ฉันไม่ยอม หยุดรักเธอ... “ฉันสัญญา”

รักแรกมันแยกยาก
รักเธอมากมันยากแยก
รักเธอเป็นคนแรก
มียากแยกและแยกยาก

เมื่อเค้าคนนั้นอยู่เคียงข้างคุณเสมอ

มีผู้หญิงคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุ ทำให้ต้องตาบอดทั้งสองข้าง และเธอก็ทุกข์ทรมานกับการสูญเสียการมองเห็น แต่สามีเธอก็พยายามปลอบใจและให้กำลังใจเธอตลอด พยายามสอนให้เธอใช้ประสาทสัมผัสให้มากขึ้น ที่ทำงานของเธอกับสามีอยู่คนละทาง แต่เขาก็ขับรถไปส่ง และไปรับอยู่เสมอ

จนวันหนึ่งสามีเธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยมาก เขาจึงพูดกับเธอว่า... ให้เธอลองพยายามขึ้นรถเมล์ไปทำงานเอง โดยที่เขาไม่ต้องไปรับไปส่งได้ไหม

นาทีนั้น... เธอรู้สึกเหมือนโดดเดี่ยว และน้อยใจสามีเธอ แต่เธอก็พยายามทำตามที่เขาขอ เธอพยายามขึ้นรถเมล์เอง พยายามไปทำงานด้วยตัวเอง จนในที่สุดเธอก็สามารถทำได้

วันหนึ่งก่อนที่เธอจะลงรถไปทำงานตามปกติ คนขับรถเมล์ก็เข้ามาจับแขนเธอและพูดกับเธอว่า ผมช่างอิจฉาคุณผู้หญิงจริงๆ ครับ เธอก็เลยถามว่า อิจฉาเธอเรื่องอะไร คนขับรถเมล์ก็เลยบอกว่า สามเดือนที่ผ่านมา ผมจะเห็นสุภาพบุรุษคนหนึ่งเขาจะขึ้นรถเมล์ตอนเช้า มานั่งตรงเบาะหลังคุณ เฝ้ามองดูคุณด้วยความห่วงใย และตามคุณลงรถไป และเฝ้าดูคุณเดินเข้าไปที่ทำงานอย่างห่วงใย และตอนเย็นทุกๆเย็นเขาก็จะมาเฝ้ารอดูคุณขึ้นรถ และคอยดูคุณจนคุณลงรถ

พอเธอได้ยินดังนั้น.... เธอก็น้ำตาไหลด้วยความตื้นตันและสำนึกผิด เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยทิ้งเธอไปไหน เขายังอยู่ดูแลเธออย่างใกล้ชิด เขาเหนื่อยยิ่งกว่าตอนที่เขาต้องคอยมารับมาส่งเธอซะอีก

เธอหวนนึกถึงคำพูดเขาที่บ่นลอยๆ ออกมาบ่อยๆ ว่า ชีวิตคนไม่แน่นอน อาจตายวันนี้ พรุ่งนี้ ได้ทุกเมื่อเลยนะ.. ดูอย่างคุณสิ...เมื่อวานยัง มองเห็น วันนี้ คุณมองไม่เห็นแล้ว เธอคิดน้อยใจเขามาตลอด 3 เดือน ที่คิดว่าเขา เบื่อ รำคาญ การเป็นคนตาบอดของเธอ

ณ วันนี้เธอรู้แล้วว่า... เขากลัวว่า วันนี้ พรุ่งนี้ เขาจะตายไปแล้วเธอจะไม่สามารถไปไหนมาไหน หรือ มีชีวิตอยู่เองได้... ถ้าขาดเขา

คนที่เรารัก คือ คนที่เราใส่ใจทุกเวลาแต่ที่แย่กว่าคือ....ตลอดมา เขาไม่ได้รักเรา คนที่รักเราคือคนที่เราไม่เคยนึกถึงแต่มีสิ่งหนึ่ง.....บอกให้รู้ว่า......เค้ารักเรา